(غزل-مشترکی با حافظ)

بس است دام پراكندگي ِگيسو را

بگو گره بزند يك نفر سر مو را

دوباره موي تو را مي كشد پريشاني

بگو به شانه بخواباند اين هياهو را

پل صراط همين تار موي مُشكين است

چنين كه خون به جگر كرده هرچه آهو را

تمام مردمكاني كه زير پلك تواند

به سرمه خانه كشيدند هر قلم مو را

چقدر دل كه تو دزديده اي به رندي و ناز

چنان كه خواجه مضامين شعر خواجو را

هزار نكته ي باريكتر ز مو اينجاست

ببين كه ماه چه باريك كرده ابرو را

تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد

گرفته نيش اگر جاي نوشدارو را

زمانه مي كشد و غم نمي خورد هرگز

نه بوسعيد ابوالخير و نه ارسطو را